Vrijdag 12-02-2010

Na een dag vertraging komen Ite en Hans aan op ons appartement om half 7 in de vroege ochtend. Rond de middag nemen we een 3uur lange busrit naar Mysore, het stadje waar Ite en Hans twee jaar geleden verbleven. We zijn uitgenodigd bij een kennis van hen. Shoaib is een verkoper die ze twee jaar geleden leerden kennen en die, toen hij vernam dat ze naar Mysore kwamen, erop stond dat zij bij hem logeerden. En omdat ze hier zo gastvrij zijn, was het geen probleem dat Matthias en ik meekwamen.

Aangezien Ite en Hans nog nooit bij hem thuis waren geweest, was het wel spannend waar we zouden terechtkomen.

Met wat vertraging kwamen we bij Shoaib aan rond 8uur. Al snel bestelden we eten en maakte ik kennis met mijn eerste lekkere Indische maaltijd!

Er waren ook nog vrienden van Shoaib op bezoek die we dan tijdens het eten beter leerden kennen.

Divya en Mohan: een getrouwd Indisch koppel dat jaren in Amerika heeft gewoond en gewerkt. Hele leuke mensen. Divya wil ook graag gaan werken in Odanadi.

Hanuman: een Duitser die vanaf zijn 3e levensjaar in India is komen wonen en een tweede thuis heeft in Oostenrijk. Hij is volledig bekeerd tot het Hindoeisme en dit merk je wel :)

Zo heeft hij bijvoorbeeld zijn haar in een dot op zijn hoofd voor een betere verbinding met zijn chakra en mogen we geen kaarsen uitblazen met de mond. Op deze manier beledigen we de vuurgod.

En dan hebben we Shoaib. Een van de meest interessante personen die ik in India reeds heb ontmoet. Hij weet heel veel over andere landen en continenten, leest veel boeken, heeft een grote filmkennis en studeerd filosofie.

Deze mensen al bijeen zorgden voor een zeer interessante en diepzinnige avond!

De volgende dag hebben Annelien en Ellen ons vervoegd, zijn we Mysore Palace gaan bewonderen en een bezoekje gebracht aan Odanadi. Odanadi is het weeshuis waar Ite en Hans twee jaar geleden, 3 maanden hebben geholpen. We zijn eerst de meisjes gaan bezoeken. Zij hadden geen idee dat Ite en Hans zouden langskomen. Toen we aankwamen vlogen verschillende meisjes hen in de armen, het was heel mooi om te zien. Stanly nodigde ons daarna uit op zijn bureau om wat bij te praten met thee.





De volgende dag zijn we het weeshuis bij de jongens gaan bezoeken.
Dit zag er wel wat anders uit. Om te beginnen was deze in the middle of nowhere, hadden ze hier geen elektriciteit en was hun keuken (die Ite en Hans nog mee hebben opgebouwd) ingestort door de regen... Na een tijdje te hebben gespeeld hadden we door dat de tijd voorbij was gevlogen en we al veel te laat waren voor onze afspraak met de rest (Matthias, Ellen en Annelien). Toen we dan wilden vertrekken melde onze riksjachauffeur dat zijn benzine op was... Daar zaten we dan: zonder bereik, veel te laat, in de pikkedonker zonder elektriciteit met bijtende muggen, wachtend op onze helden van het weeshuis die met hun fietsje naar het dichtstbijzijnde dorp waren gereden om benzine voor ons te halen.




Uiteindelijk hebben we de trein terug naar Bangalore gehaald om dan aan een nieuwe schoolweek te beginnen.
Ite en Hans zijn later deze week dan nog een kijkje komen nemen of ik wel degelijk mijn kennis deel met de leerlingen van de school, hebben nog een weekend bij ons gelogeerd en zijn dan terug naar huis vertrokken....