Hier hebben we samen gedanst, engels geleerd, mee gekuisd en gespeeld.
De meisjes nemen je onmiddellijk op als een van hen en laten je meteen thuisvoelen. Misschien is dit ook omdat ze Ite in mij herkenden. Dit weekend kwam het veel voor dat er meisjes niet goed wisten hoe ze moesten reageren toen ze me zagen omdat ze dachten dat ik Ite was.
Op een bepaald moment neemt een van de oudere meisjes me mee naar de kamer van de meisjes. Onder haar kopkussen haalt ze haar dagboek boven waaruit ze een foto neemt. Ik verschiet wanneer ik mezelf hierop zie staan samen met Ite, Evi en mama. Ze had deze foto twee jaar geleden van Ite gekregen en bewaarde deze nog altijd zorgvuldig. Op het einde moest ik in haar boekje schrijven en kreeg ik een armbandje als cadeau.
Wanneer de meisjes aan het vechten waren om mijn haar te vlechten had ik de tijd om een meisje van ongeveer 4-5 jaar in het oog te houden. Ze was zorgvuldig haar kleren op het bed op aan het plooien, haar bed aan het opdekken en de plaats rond haar bed aan het kuisen. Het is zo raar om te zien hoe deze meisjes zo snel opgroeien en volwassen worden. Ik had het na twee dagen zelfs al moeilijk om hier te vertrekken, ik wil niet weten hoe Ite en Hans zich hebben gevoeld...
Daarbuiten hadden we nog de tijd om devraj market te bezoeken en mochten we weer bij Shoaib logeren.
Een mooie afsluiter was Mysore Palace by night.
No comments:
Post a Comment